.
.
.
.
.
.
.
.
Fisildayarak konusuyorlar…
O kadar sessiz ki ortalik, o kadar kimsesiz ki, o kadar mevsimsiz, o kadar zamansiz, o kadar ansiz ki “su an”... Kuslar bile uyanmak istemiyorlar sessizligi bozmamak icin...
“Burada mi uyumus Mehtap ? “ diyor babam... “ sabah uyanip gelmistir, simdi de tilki uykusunda bizi dinliyordur” diyor annem... Dogru soyluyor...
Avuc ici kadar bahcemiz var... Ya da belki iki avuc ici kadar... Babam Italyan’larin “pollice verde” dedikleri cinsten... Bir bitkinin yanina bir comak saplasa, dayansin diye, comak comakligini unutup yeseriyor, utanmadan bir de meyve veriyor...
Oylesine savurdugu her cekirdekten bir fidan,
her fidandan bir agac yetisiyor
Onun icin bahce vahsi bir orman gibi...
Annem surekli soyleniyor... Bunun dibine bu ekilir mi, gulun yaninda erigin ne isi var, mavi yasemini verandanin kenarina diktin, butun arilar tepemizde, herkesin sardunyasi cicek aciyor, bizimkiler kendini sarmasik saniyor, 3 tane kizaramamis domates icin, bahcenin yarisini isgal ettin" diyor...
Babamin cevabi hep ayni, “ ne zarari var sana guzelim cicegin, istemiyorsan al at...”
Atmiyor annem, atamiyor... Bizim evin bahcivaninin keyfi keka, oylesine gelip, bir iki yabani otu yolup gidiyor...
Kiyamiyorlar yasayan dallara, minnacik ciceklere, senede birgun cicek acan, yoksa yuzlerine bakilmayacak kaktuslere...
Federico dogdugunda dikilen cam agaci, ondan cabuk buyuyor...
Erigin dallari kiriliyor meyveden, mavi yasemin yayildikca yayiliyor, dutun en buyuk dalini kesen kimse, itiraf etmiyor, annem komsunun bahcesindeki guzelim, capcanli, 35 yasindaki palmiye agacini kesilmis bulunca aglayarak eve donuyor, 
sabahlari yeni acmis her cicege dokunuyor, oksuyor, gulumsuyor... Sonra da kendilerini zorla bizim evin kedisi yapan, sut icmek icin bile,zahmet edip te catidan asagi gelmeyen tembel tenekelrin kahvaltisini veriyor... 
Bizim bahce, avuc ici kadar ama deniz de, gokyuzu de, ev de o bahceyle guzellesiyor...
Yagmur gelecek gibi karanlik etraf... Cayin suyu kayniyor ocakta...
Oyle sessiz ki ortalik, oyle mevsimsiz, oyle zamansiz ki...
Siir gibi... Ama tam da bu siir* gibi...
“geniş denizlerde parmakizlerin, küçük düştün sulara
bu güz yağmur yağar, saçların gelecek bahara ıslanır...”
15 Eylul 2010
*Akif Kurtulus, Odunc Cesaretlerle
